Wedstrijdmodus vs Sociaal

Wedstrijdmodus vs Sociaal

SOCIAAL

Dus sociaal gezien maakte ik een groei, al was het nog steeds met een stel autisten. Helaas bleek op school dat het maken van vrienden op de schaakclub niet hetzelfde was als vrienden maken op school. Ik werd gepest door m’n gebrek om mee te doen op de manier zoals algemeen aanvaardbaar en geaccepteerd is. Ik deed wel pogingen maar het sloeg kant nog wal. Uiteindelijk ben ik hiermee gestopt, omdat het alleen maar pijn deed. Ik raakte buiten het schaken best wel geïsoleerd en voelde me alleen. Op school gingen m’n cijfers wel goed, met m’n intelligentie is namelijk niks mis, alleen m’n EQ kan wel een zetje gebruiken.

 

WEDSTRIJDEN

Voor de wedstrijden was ik zo zenuwachtig dat ik de hele dag niks at en me verschrikkelijk druk aan het maken was. Het was van tevoren een helse tijd waarin zelfs m’n ouders me niet durfden aan te spreken. Het was heel gek, maar op het moment dat de wedstrijd begon, en nu nog steeds, overkomt me een soort rust. Een ongekende rust. Soms denk ik weleens dat m’n opa, god hebbe zijn ziel, hier iets mee te maken heeft. Alsof hij vanaf een wolk mij rust toe blaast. In mijn spel ben ik vanaf het begin al rücksichtslos, ik sluit me volledig af van de omgeving en concentreer me op de zetten van mijn tegenstander. Het is de enige keer wanneer ik volledig in m’n element ben. Ik kan de hele wereld aan als ik daar op m’n stoeltje zit te denken hoe ik de tegenstander ga crushen. Ik ben dan zo geconcentreerd dat de omgeving volledig wegvalt. Alsof ik op een andere planeet ben, een soort parallel universum.