(verslag van 28 september j.l., door Hanneke de Kruijff)
Het was een zonnige zaterdag in september in Nieuwegein. Slechts twee leden waren precies op tijd bij Big Daddy's in Nieuwegein, vanwaar het feest kon beginnen. Ik was er een van en zag het somber in. In de dagen voorafgaand hadden nog vier leden afgezegd en de teller stond al niet al te hoog. Maar goed, je moet de dingen positief benaderen zoals jubileumcollega Han zei. We zouden dus met een select gezelschap zijn, de "hard core" van het Gambiet. Daarnaast zou het ook schelen in het budget en hadden we genoeg auto's om allen te vervoeren, redenen die mij aanzienlijk vrolijker stemden.
Na enige tijd en onder het genot van behoorlijke koppen koffie met gebak, waren er elf leden binnen komen lopen. Op zijn eigen tijd kwam Maarten B. met vrouw en kind ook binnen en was de groep compleet.
Wij togen naar Lage Vuursche, alwaar er met stokken tegen ballen aan kon worden geslagen, het zogenaamde "midgetgolf". Er werd in vier teams gespeeld op de gravelbaan, alwaar loopings, bloembakken, hellingen en scherpe bochten de bal danig uit zijn koers konden brengen. Sommigen hadden die obstakels niet eens nodig en sloegen de bal sowieso wel uit de baan. In principe dienden de achttien holes in 45 slagen te worden gehaald; de scores van eenieder zaten er natuurlijk ruim boven. Gerard en Kasper waren de beide winnaars: Gerard had het minste aantal slagen nodig (56), op de voet gevolgd door Ad en Martijn met 57 en Arnoud met 59. Daarentegen kreeg Kasper het meeste waar voor zijn geld door maar liefst 70 keer uit te halen. Hulde!
Van inspanning krijg je honger, daarom was om de hoek restaurant De Bosrand gereserveerd, alwaar onze club plaatsnam en zich tegoed deed aan pannenkoeken, kipfilets en biefstukjes. De bediening was snel en niet al te beleefd, maar ach, het eten smaakte prima!
Omdat we qua planning erg voor op schema lagen, splitste de groep zich in tweeën. Een aantal Gambieters toog alvast richting Nieuwegein om de andere helft later te ontmoeten in De Middenhof. De overigen besloten te gaan genieten van de prachtige natuur en gingen op zoek naar het kasteeltje van Trix, wat volgens Ad toch ergens in de buurt moest liggen. Het bleek dat dit verder gelegen was dan we dachten, maar dat kon de pret niet drukken. Schrik- en prikkeldraad, paaltjes, halfdroge sloten en andere obstakels zorgden ervoor dat wij een ware survivaltocht beleefden.
Na veilig en wel weer te zijn teruggekeerd in de bewoonde wereld, ging de reis naar De Middenhof, waar ons een avond van bont plezier toelachte. Het zaaltje was knus, de bar en bediening was goed en de groep van Han, bestaande uit Han, Martijn en Louis, muntte uit door de rest van de club een uur lang te vermaken waardoor er helaas geen tijd meer overbleef voor andere groepen om hun acte de présence te geven :-) (dat was toch een positieve benadering!). Omdat Louis helaas ziek aan het feest was begonnen, moesten Han en Martijn na een tijdje met zijn tweeen verder met de creativiteit verder ten toon spreiden. Er werden diverse vaardigheden getest bij de aanwezigen, waarvan Han en Martijn meenden dat deze nodig waren bij het schaken. Zo werden onder anderen onze creativiteit, taalgevoeligheid, wiskundige aanleg en zangtalent getest.
Met Pictionary moest men een ander Gambietlid tekenen wat voor hilarische tekeningen zorgden. Gerard tekende zichzelf erg creatief op het hoogste podium, wat prompt door mij werd "geraden", waarna ik vervolgens Han moest tekenen. Ik moest even denken wat ik als kenmerk dan wel eigenschap het beste kon tekenen van Han. Dit nadenken was voor Maarten B. kenmerk genoeg van Han en hij mocht de stift ter hand nemen. Wijnand werd op de hak genomen al zittend met een groot glas martini achter de schaaktafel. Hoewel ik uiteraard Wijnand direct herkende, vond ik wel dat de buik, die getekend was, wel erg flatterend voor Wijnand, maar helaas niet waarheidsgetrouw te noemen was. Helaas werd ook ik later op de korrel genomen. Een hoofd met lange haren en een lijf (zonder armen en benen!) met twee duidelijke "kenmerken" zorgden ervoor dat ik al snel geraden werd. Arnoud tekende tot slot een klok met gevallen vlag, wat direct Rienk opleverde.
Een paar gouwe ouwe liedjes werden opgediept en meegezongen, onder bezielende begeleiding van het gitaarspel van Martijn en zangkunst van Han. De laatste sloot op magistrale wijze af met de Gambietversie van "Ne me quitte pas". Daarna was de voorstelling ten einde en kon er onder het genot van een (of meerdere) drankjes verder worden gepraat, terwijl Kasper een Metallica-imitatie weggaf, daarbij licht snerende commentaren als "Oh wat is dit toch moeilijk te spelen" alsmede enige zangpartijen weggaf. Waarna om tegen middernacht het doek viel voor een geslaagde jubileumdag. Natuurlijk was er een klein groepje dat het schaken niet laten kon, maar dat is een ander verhaal....
Hanneke de Kruijff